Gepost door: pheirman | maart 21, 2011

De kleine dood


Ik wil hier nu niet de sensatiezoeker uithangen, maar ik ben de voorbije week tot twee keer toe een beetje gestorven. Een stevige intervaltraining, meer heb je daar niet voor nodig. Ik vertel er graag bij dat de kleine dood (waar hebben we die term nog gehoord?) ook steevast gevolgd wordt door een zalig gevoel. Interval is even door de hel gaan om dan in de hemel te komen. Tot zover dit hoofdstuk zingeving.

Vorige maandag stond een training op het programma van 12 keer 200 meter met telkens ook 200 meter loslopen tussendoor. De eerste 3, 4 sprintjes vallen nog mee, maar dan raakt je recuperatievermogen op en krijgt het melkzuur vrij spel. Voeg daar het besef aan toe dat je zo nog 8 keer over je limiet moet en je begrijpt dat een mens zich op zo’n moment al eens wil vervloeken. Bovendien was en ben ik snipverkouden en moest ik die 200 meter pauze gebruiken om even snel de longen uit mijn lijf te hoesten.

Woensdag dan, een nieuwe interval, 5 keer 5 minuten, deze keer met amper 2 minuten pauze. De eerste snelle loop ging nog, maar vanaf dan kreeg ik zowaar heimwee naar die 200 meter lange sprintjes. Toch is het de moeite waard om deze sociaal aanvaarde zelfkastijding tot het einde vol te houden, want na zo’n training wordt het melkzuur afgedreven en neemt de endorfine het over. Daar kan geen joint tegen op. Plots krijg je het gevoel dat je alles aankan. Een halve marathon lopen? Piece of cake! Eindelijk die garage uitmesten? Je wil er zo aan beginnen. Je trein vertraging? En dan?

Maar onvermijdelijk komt de terugval. Ik voelde het al een klein beetje bij de D1-duurloop van 55 minuten die ik zaterdag afwerkte. Het ging niet zo vanzelf als zou moeten. En vanavond weet ik waarom. Zere keel, sinussen ontstoken. Ik heb me laten vertellen dat mensen in topconditie extra vatbaar zijn voor allerlei virale infecties. Quod erat demonstrandum. En ik bèn dan nog niet eens in topconditie.

Maar soit, de endorfine is tijdelijk vervangen door Dafalgan. Hopelijk kan ik er woensdag weer tegenaan, want dan zou ik alweer even tussendoor moeten sterven. Nooit gedacht eigenlijk dat een mens zo vaak het loodje kon leggen voor het goede doel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: